MOOIE ALBUMS
(uit mijn collectie)

Home

FREQUENCY (IQ) - 2009 (2021)

“Frequency”
op wikipedia

IQ op wikipedia

Discogs

Als je de gemiddelde muziekliefhebber vraagt “ken je IQ?” wordt je veelal glazig aangekeken. Zelfs in platenwinkels en op platenbeurzen zijn er velen die de band IQ niet kennen. En dat is best jammer, want deze kleine en bescheiden Engelse neo progressieve rock band heeft hele mooie muziek gemaakt. Het is niet voor niks dat ik ze al acht keer live heb gezien.

 

De band treedt voornamelijk op in kleinere zaaltjes, zoals de 013 in Tilburg en de Boerderij in Zoetermeer. Ze hebben een bijzondere band met Nederland vandaar dat ze hun traditionele “Christmas Bash” mini concertreeks, waarvan ze steeds maar twee doen, toch ook in Nederland uitvoeren: in Zoetermeer in de Boerderij. Die andere in Londen. Bijzonder! En de “Christmas Bash” is altijd grote pret.

 

Nu is IQ niet een band die extreem veel personele wisselingen kende, maar wisselingen vonden wel degelijk plaats. Op dit album, hun tiende destijds, uitgekomen in mei 2009, speelden de nieuwe bandleden Mark Westworth (toetsen) en Andy Edwards (drums). Verder Peter Nicholls op zang en Mike Holmes op de gitaar (ook de producent). Het was tevens het laatste album met John Jowitt op de basgitaar.

 

IQ is een band die iets nieuws kan doen en ondanks dat toch ongelooflijk herkenbaar blijft. Dat geldt ook voor dit album wat ongekend melodieus is en ook weer complex en gevarieerd. Ondanks het feit dat de keyboards door een nieuw bandlid werden bespeeld, blijft het toetsenwerk volledig herkenbaar en dus uniek voor de stijl van IQ. De titelsong is geweldig, zo ook “One Fatal Mistake” en het ongelooflijk schitterende “Closer”.

 

Kippenvel, steeds weer.

 

“Hold on, when I'm dead and gone from you

Remember me as light breaking through

Stay strong, any time you feel you're lost

I will carry you back across”

 

Als je er een beetje oor voor hebt, kun je de stijl van IQ best “makkelijk” herkennen. Je zou dan bijna het idee kunnen krijgen dat hun muziek dan ook wel allemaal op elkaar zal lijken. En dat is nou het mooie, niet dus. Het laatste album “Resistance” (2019) en het album daarvoor “The Road of Bones” (2014) wijken qua stijl enorm af van “The Wake” (1985) of “Ever” (1993) en toch is alle gevallen daar die typische manier waarop gitaar en keyboards elkaar ondersteunen en aanvullen. Een gat van 30 jaar in de tijd, maar de stijl is de rode draad. Best bijzonder.

 

Ook IQ heeft de opkomende elpeemarkt goed ingeschat en oude albums opnieuw / alsnog uitgebracht op vinyl. Zo ook dit album dat in 2009 als CD uitkwam. Het is onvermijdelijk dat de  elpee later is uitgebracht, zo ook de versie die ik heb. Uitgebracht in 2021, wel in spectaculair transparant blauw vinyl met witte spetters. Ziet er fraai uit en klinkt gelukkig ook erg mooi.

 

Meer dan de moeite waard! Maar dat geldt eigenlijk voor alles van IQ.

Kant 1

 

01. Frequency 8:29

02. Life Support 6:28

 

Kant 2

 

01. Stronger Than Friction 10:32

02. One Fatal Mistake 4:54

 

Kant 3

 

01. Ryker Skies 9:45

02. Closer 8:11

 

Kant 4

 

01. The Province 13:42

02. Already Gone 5:33

Home