WHITE

MOOIE ALBUMS
(uit mijn collectie)

Home

BEATLES (BEATLES) - 1968 (1978)

a.k.a: “The White Album)

“Beatles” (album) op wikipedia

Beatles (band) op wikipedia

Discogs

Weer een geweldig album wat aan het begin stond van het einde van een band, in dit geval de wereldberoemde Beatles. John Lennon, wiens partner Yoko Ono gezien wordt als één van de factoren die tot de breuk leidde, zei over dit album “je kunt de breuk horen”. Het album, ook bekend als “The White Album” vanwege de volledig witte hoes waarbij de titel als reliëf zichtbaar is (embossed), was de eerste en meteen ook laatste dubbel elpee van de Fab Four.

De opnames gingen gepaard met veel irritaties. Omdat John Lennon zich niet hield aan de afspraak om geen partners bij opnamesessies aanwezig te laten zijn, haalden de andere bandleden ook hun partners erbij. Daar kwam bij dat Yoko Ono zich ook overal mee bemoeide.

Producent George Martin nam een ongeplande vakantie, technicus Geoff Emerick nam plotseling ontslag, Ringo Starr verdween twee weken lang en dit droeg niet bepaald bij aan de goede sfeer. George Harrison heeft naar verluid enorm zijn best moeten doen om Ringo Star over te halen terug te komen. De spanningen zouden niet meer weggaan en uiteindelijk stopten de Beatles in 1970.

Dit alles neemt niet weg dat dit een fenomenaal album is. De simpele hoes van het album, heel bewust gekozen om duidelijk af te wijken van de kleurrijke hoes van de voorganger “Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band”, stond ook enigszins symbool voor de “afwijkende” stijl van dit album met veel elementen van folk, country rock, Britse blues, Ska en avant-garde. Het album wordt beschouwd als één van de beste albums aller tijden.

En het is ook een geweldig album met een aantal fantastische nummers. Zoals “Back in the U.S.S.R.” (een knipoog naar de Beach Boys), “Ob-La-Di, Ob-La-Da”, “While My Guitar Gently Weeps”, “Blackbird”, “Revolution 1 / Revolution 9” en “Helter Skelter”.

Het album veroorzaakte nogal wat politieke en maatschappelijke discussies omdat diverse groeperingen de teksten interpreteerden als een steun voor hun standpunten.

Zo was de teleurstelling bij radicalere linkse groeperingen erg groot toen bleek dat de Beatles juist geen voorstander waren van geweld als politiek middel. Dit dachten ze namelijk wel te horen op “Revolution 1”, de gevestigde orde meende met dit nummer juist bevestigd te zien dat de Beatles communistische sympathieën hadden. Niet dus.

Het voorstaande was nog relatief onschuldig… In Amerika interpreteerde sekteleider Charles Manson diverse nummers als een soort apocalyptische oproep of voorbode voor de opstand van onderdrukte rassen. Uiteindelijk leidde dit op 8 augustus 1969 tot een moordpartij van zijn sekte op o.a. actrice Sharon Tate die, samen met vier anderen, beestachtig werden afgeslacht. Naar verluid zou het nummer “Helter Skelter” de trigger zijn geweest. Sharon Tate was op dat moment 8½ maand zwanger van regisseur Roman Polanski.

Los van het voorstaande, het album is een juweeltje en laat zien dat ook het negende album van een gevestigde band, ondanks de omstandigheden, innovatief en indrukwekkend kan zijn.

Kant 1

01. Back in the U.S.S.R. 2:43

02. Dear Prudence 3:56

03. Glass Onion 2:18

04. Ob-La-Di, Ob-La-Da 3:08

05. Wild Honey Pie 0:52

06. The Continuing Story of Bungalow Bill 3:14

07. While My Guitar Gently Weeps 4:45

08. Happiness Is a Warm Gun 2:47

Kant 2

01. Martha My Dear 2:28

02. I'm So Tired 2:03